Tulpenvelden fotograferen. Oude liefde roest niet.

Donderdagavond 16 april sinds hele lange tijd er weer op uit geweest met mijn fotomaatje JC. In het hele land lijken de tuilpenvelden al volop in bloei te staan, maar hier in de Noordoost polder lijkt de bloei iets later te zijn. Volgens de website van het Tulpenfestival zou er op dat moment ongeveer 35% van de velden in bloei staan.

JC had eerder deze week echter al een tulpenveld gespot  nabij Dronten in de Flevopolder. Hij had daar ook al van foto’s gemaakt en volgens hem was dat betreffende veld zeker de moeite van een bezoek waard. We zijn dan ook aan het begin van de avond die kant op gereden en het bleek inderdaad een heel mooi tulpenveld te zijn, met ook een diversiteit aan kleuren. Ook werd een groot deel van de rijen tulpen op dat moment bewaterd wat natuurlijk ook een mooie toevoeging aan de foto’s gaf. Nadeel was dan wel eer dat we op de terugweg door een flinke poel met water heen moesten baggeren om weer bij de auto te komen. Gelukkig was het niet zo erg als een paar jaar geleden op een tulpenveld in de buurt van Urk.

We zijn die avond getrakteerd op hele mooie omstandigheden met als kers op de taart een mooie lucht toen de zon bijna onder ging. Het was een hele leuke ervaring om er na lange tijd weer eens op uit te zijn geweest. Landschapsfotografie werkt daarbij ook nog eens heel rustgevend. Ik merkte echter wel dat ik behoorlijk roestig was geworden wat de bediening van de camera betrof. Ging het aanpassen van een instelling eerder op de automatische piloot,  nu moest ik toch even diep nadenken als ik een instelling aan wilde passen. Niet alleen het bedienen van de camera was wat roestig geworden, ook merkte ik dat de knieën met het ouder worden ook wel wat roestig zijn geworden. Gelukkig kon ik de tripod ook gebruiken als steun om weer overeind te komen als ik enige tijd op de knieën voor een rij met tulpen had gezeten.